zwijgend ga ik op reis
neem de brede weg
om niet steeds te struikelen
gooi alles naast me neer
niets wil ik mee
langs ravijnen de diepte in
niemand die spreekt
enkel een raaf vliegt met me mee
krassend probeert hij iets
duidelijk te maken
zwaai met mijn armen
verjagen heeft blijkbaar geen zin
hij blijft in mijn nabijheid
loop met gesloten ogen gebogen
niets voelen zwaar word elke tred
plots hoor ik een luid gekras boven mij
maar wil niets horen luisterend
sluit ik mijn oren mijn voet zakt weg
steeds dieper ken het gevaar van moeras
zag niet het gevaar was afgedwaald
werd na beneden gezogen kreeg geen
adem meer dacht nog even dan is het voorbij
probeerde mijn open te openen ze leken
wel vastgenaaid met veel moeite angstige
ogenblikken gingen ze open toen wist ik…
het was een nachtmerrie lag gewoon in mijn bed
| 
